To „próba odnowienia polskiego erotyzmu” – tak na temat swojej książki wypowiadał się sam Witold Gombrowicz. Utwór pełen jest wieloznaczności i całego bogactwa sensów, których żadna próba interpretacyjna nie jest w stanie wyczerpać. Rzecz rozpoczyna się w jednym z warszawskich salonów, gdzie poznają się Witold oraz Fryderyk. Bohaterowie decydują się na podróż do dworku przyjaciela Witolda pod Sandomierzem. Erotyczna intryga rodzi się gdy mężczyźni wpadają na pomysł by „zeswatać” Henię, córkę właściciela dworku i Karola. To właśnie Henia i Karol stanowią ucieleśnienie tak często przewijającego się przez twórczość Gombrowicza motywu młodości. Śmiech łączy się tutaj z ludzkimi dramatami. Bohaterowie, niby zwyczajni, skrywają jednak mroczne sekrety. Pierwsza inscenizacja „Pornografii” odbyła się w Teatrze Ateneum w reżyserii Andrzeja Pawłowskiego. Dziś w Teatrze Capitol także Pawłowski podjął się reżyserii. Występują m. in.: Agnieszka Barszczewska, Henryk Talar, Marek Lewandowski, Marek Barbasiewicz, Agnieszka Wielgosz. Warszawski Teatr Bajka, paradoksalnie, zaprasza na spektakl tylko dla dorosłych. „Mężczyźni na skraju załamania nerwowego” to opowieść o czterech przyjaciołach o ugruntowanej pozycji zawodowej i sprecyzowanych poglądach na świat: Mateo, Arcie, Aleksie, Krisie oraz Monice – kobiecie ich życia. Prawdziwa męska przyjaźń zostaje wystawiona na próbę w zetknięciu z piękną i niebezpieczną kobietą. Sztuka Anny Burzyńskiej w reżyserii Piotra Łazarkiewicza pokazuje życie młodych ludzi uwikłanych w nieprzerwaną pogoń za pieniędzmi, przygodnym seksem oraz wielką karierą. Nieustanne „bycie na topie” – oto podstawowy problem współczesnych yuppies. Gorycz i śmiech mieszają się tu na każdym kroku. Sztuka nie tylko ironicznie ukazuje współczesny świat ale także próbuje zdefiniować męskie stereotypy oraz cele, którymi się kierują w życiu. Występują: Małgorzata Lipmann, Andżelika Piechowiak, Andrzej Deskur, Jacek Kasprzykowski, Michał Lesień, Andrzej Andrzejewski, Jan Wieczorkowski, Arkadiusz Janiczek oraz Leszek Lichota. Głównym bohaterem sztuki jest Picard. To on właśnie stwarza tytułowego Wrtera. Fikcja przenika się z rzeczywistością do tego stopnia, że trudno wytyczyć granicę między tym, co prawdziwe a tym, co wykreowane. Obraz świata przedstawionego wyraźnie odchodzi od realistycznej formy, czerpiąc z konwencji komiksowej. Reżyser odwołuje się do kultury najbliższej współczesnemu odbiorcy – kultury masowej. Uważny widz może dostrzec skojarzenia w twórczością Davida Lyncha, Davida Cronenberga, Briana de Palmy, Quentina Tarantino czy Sergia Leone. Tak jak w literackim pierwowzorze Johana Wolfganga von Goethego miłość Wertera do Lotty skazana jest na zagładę. Pozostali bohaterowie to tylko marionetki w rękach Picarda. Nasuwa się pytanie: czy to my tworzymy obłąkany świat czy też to on „produkuje” ludzi obłąkanych? Reżyser spektaklu Bartłomiej Potoczny, absolwent katowickiej filmówki, umiejętnie łączy zarówno teatralne jak i filmowe środki wyrazu. Występują: Anna Kłos-Kleszczewska, Karolina Dafne Porcari, Adam Szczyszczaj, Mariusz Zaniewski, Jakub Wieczorek oraz Lesław Żurek.

Prawda historyczna Poszukiwaniem prawdy historycznej zajmują się specjaliści. Decydują oni w jaki sposób najlepiej przeprowadzać poszukiwania materiałów archiwalnych lub stosować inne metody w celu znalezienia prawdy. W naszym kraju najbardziej do tego nadaje się IPN. Instytut może zorganizować śledztwo, prowadzone przez prokuratora i zgodnie ze wszystkimi zasadami śledztwa sądowego w celu odnalezienia prawdy. Katowicki oddział IPN rozpoczął śledztwo mające na celu ustalenie czy gen. Władysław Sikorski zginął w zamachu czy też w czasie wypadku samolotowego. W tym celu z Londynu sprowadzono część akt, które zostały sporządzone przez władze Wielkiej Brytanii. Co ciekawe duża część archiwaliów jest nadal tajna. Równocześnie prokuratorzy Instytutu zdecydowali o ekshumacji ciała generała. Postanowiono, iż dokonana zostanie sekcja zwłok. Badania zakrojone na szeroką skalę nie ustaliły jednej, wykluczającej inne teorie na temat śmierci generała. Jedynie co stwierdzono, iż zwłoki nie miały śladów po kuli z broni palnej. Pełno było złamań, takich, jakie powstają w czasie upadku samolotu do morza. Teza taka nie wyklucza w sposób jednoznaczny możliwości zamachu. W kinie czy na komputerze? Istnieją kategorie filmów zaliczane jako konieczne do obejrzenia w kinie. Wówczas mamy do czynienia z większą możliwością odbioru doznań działających na naszą psychikę. W przypadku każdego filmu warto zadać sobie pytanie: Do kina czy na komputerze? W przypadku filmu pod tytułem Generał Zamach w Gibraltarze warto odpuścić sobie wyprawę do kina. Wystarczy kupić sobie płytę z filmem i włączyć go w sobotni wieczór. Rada taka wynika z dwóch powodów. Po pierwsze film wymaga pewnego rodzaju refleksji. W kinach trudno o stan skupienia i zastanowienia się. Drugi powód ma znaczenie bardziej rozrywkowe. Zadajmy sobie pytanie: Jakie filmy lubimy w kinach? W większości usłyszymy odpowiedzieć, że filmy o szybkiej akcji, potrafiące zaskoczyć swoją fabułą. Omawiany film ma mało kinową fabułę, dlatego miłośnicy mocnych wrażeń będą zawiedzeni. No, ale chyba nie każdy film musi pokazywać jak ludzie zabiją się. Oglądanie w domowym zaciszu pozwoli na pełne zrozumienie fabuły i przesłania płynącego z niego.