Po każdego więźnia, który musi iść na rozprawę przychodzą strażnicy. Oni muszą bezpiecznie zaprowadzić go na salę rozpraw.Do więzienia przychodzą po Bena dwaj podejrzani mężczyźni. On nie chce iść, bo mówi, że rozprawę ma dopiero za dwa tygodnie. Mężczyźni wyglądają podejrzanie dla Bena, dlatego on pyta czy przysłał ich Litvack. Jednego z nich zabija, a drugiego zaczyna bić. Potem wsiada do ciężarówki i ucieka z więzienia. Wysłannik Litvack, który przeżył musi uciekać bez swojej broni. Piper rozmawia z Phoebe. Phoebe mówi, że Piper ponad pół godziny porównywała Leo i Dana. Zastanawia się, który jest lepszy. Phoebe nie rozumie, czemu Piper nie da sobie pomóc. Chce rzucić zaklęcie, które wskaże prawdziwą miłość raz na zawsze. Phoebe mówi, że to zaklęcie jest wolne od konsekwencji. Piper jednak nie chce używać magii do rozwiązywania swoich problemów. Prue ogląda swój zestaw fotograficzny. Mówi, że skoro chce się tym zająć na poważnie powinna mieć dobry sprzęt. Phoebe mówi, że fotografia to dość ryzykowny biznes. Piper dalej ją przekonuje do spełniania marzeń, mówi, że ona powinna pomyśleć o sobie. Phoebe idzie rzucić zaklęcie. Piper biegnie za nią. Prue przygląda się lustru i robi zdjęcie. Wiele osób, które obecnie znajdują się w więzieniu miało marzenia i to właśnie one większość z nich przyczyniły się do wykonania przestępstw.Ben mówi, że on wie dużo o demonach i Litvack nie chce dać mu żyć. Ben mówi, że są w domu, który kiedyś sobie wymarzył i chciał mieć ten dom. Ben mówi, że prędzej czy później ona mu zaufa. Litvack jest na cmentarzu w mauzoleum. Przychodzi do niego jeden z pomocników. Litvack zagląda w jego myśli. Widzi jak pomocnik zostawił broń. Litvack zabija pomocnika i mówi, że inny pomocnik, którego darzy zaufaniem zabije Bena. Siostry oglądają broń wraz z Leo. On mówi, że to broń. Tłumaczy, o co chodzi. Piper i Phoebe zastanawiają się, kim jest demon i czy jest niebezpieczny. Leo pyta czy może coś jeszcze zrobić, poza tym, że ma zająć się klubem. Piper się martwi, a potem Leo ją obejmuje i przytula. Wychodzi z domu. Piper nie wie, co ma robić. Leo za drzwiami rozmyśla nad nim i Piper. Ben mówi, że póki Prue jest z nim jest też w niebezpieczeństwie. Ben mówi, że siostry ją znajdą. Ona jednak przenosi swoją astralną Prue. Siostry ją widzą. Prue mówi, że to zasadzka i żeby trzymały się z dala. Ben boi się o Prue. Mówi, żeby Szla do domu, odwiązuje ją i wypuszcza.

Główna bohaterka Dina wraz ze swych przyjacielem Kominiarczykiem trafia do magicznego świata Pani Nocy. Tytułowy sklep z zabawkami okazuje się być nie tyle dziecięcym rajem, ile wielkim wyzwaniem dla małych bohaterów. Trudna sztuka dokonywania wyborów, walka z pokusami oraz prawdziwa przyjaźń – oto główne tematy tej historii. Reżyserka spektaklu umiejętnie połączyła świat realny z wirtualnym. Sklep z zabawkami przypomina współczesny sklep internetowy, a cała opowieść toczy się w konwencji gry komputerowej. Taka stylizacja sprawia, że świat przedstawiony staje się bliższy młodemu widzowi. By wzmocnić wrażenie wirtualności świata, w którym znaleźli się bohaterowie, w spektakl włączono projekcje multimedialne, animacje komputerowe oraz efekty świetlne. Dzięki tym rozwiązaniom klasyczna już bajka stała się znowu aktualna i żywo przemawiająca do wyobraźni najmłodszych. Dodatkowo oryginalne kostiumy, rekwizyty oraz ciekawa scenografia wprowadzają widzów w magiczną krainę. W obsadzie: Małgorzata Król, Ewa Obidowska, Wiesława Pilarz, Włodzimierz Pohl, Ziemowit Ptaszkowski oraz Piotr Tomaszewski. Reżyseruje Ewa Piotrkowska. Powieść irlandzkiego pisarza Brama Stokera z 1897 na dobre weszła do kanonu klasyki naszej kultury. Niemniej jednak utwór ten wciąż jest inspiracją dla coraz to nowych działań twórczych. Artur Tyszkiewicz, 35-letni absolwent warszawskiej PWST, sięga po tekst sprzed ponad wieku, chcąc tym samym udowodnić, że nie jest on jedynie zakrzepłą formą lecz obszernym polem poszukiwań i możliwości artystycznych. Historii transylwańskiego arystokraty – wampira nie trzeba chyba nikomu przypominać. Atmosfera grozy, tajemnicy i niesamowitości przeplata się z parabolą ludzkich lęków i pragnień. Adaptacja Tyszkiewicza przybiera wydźwięk egzystencjalny. Kładzie nacisk na temat życia w cierpieniu, lęku przed śmiercią i równocześnie przekleństwa nieśmiertelności. W roli tytułowej zobaczymy aktora warszawskiego Teatru Dramatycznego Krzysztofa Baumana. Anna Cieślak wcieli się w postać Miny Murrey. W rolach Lucy i Jonatana Harker – Karolina Kominek oraz Krzysztof Piątkowski. Odtwórcą roli legendarnego Van Helsinga jest Feliks Szajnert.

Obraz przyrody w „Panu Tadeuszu”. Po raz pierwszy opis natury ukazany jest w Inwokacji, gdzie służy do opisania dworku szlacheckiego. Oblicze natury jest różnorodne, piękne i obfite. Opis wprowadza w spokojny, łagodny nastrój. Ma wywołać błogostan, którego nie ma na emigracji. Poeta ukazał niezwykłą różnorodność kolorystyczną – kolor biały wskazuje na uczciwość i skromność owego miejsca. Czytelnik bez problemu może wyobrazić sobie scenerię, a poeta opisując krajobraz unaocznia piękno wprowadzając czytelnika w baśniowy świat. W ogrodzie wszystko jest uporządkowane i harmonijne. Widać, że ręka człowiek czuwa nad porządkiem. Sad to niezwykle plastyczny obraz, ukazany dzięki licznym zabiegom stylistycznym. Obecna jest personifikacja i antropomorfizacja warzyw. Opis wskazuje na konieczność i celowość warzyw. Poeta przedstawia burzę za pomocą wyrazów dźwiękonaśladowczych. Czytelnik czuje, że jest wewnątrz burzy. Opis przyrody jest analogiczny do mieszkańców Soplicowa. Koncert świerszczy nas stawami w Soplicowie wprowadza bajeczny nastrój. Obfitość związana z owadami i ich odgłosami, dzięki czemu dźwięki stanowią piękną muzykę wydobywającą się z tego miejsca. Tytułowy bohater i jego ukochana w epopei Adama Mickiewicza Reprezentanci przyszłego pokolenia symbolizujący nadzieję. To para, która jest łącznikiem między przyszłością a przeszłością. T o oni nadają chłopom wolność. Od nich wszystko się zaczyna, to co dobre i harmonijne. Imię Tadeusza jest niezwykle symboliczne – jest przenośnią bohaterskiej, heroicznej przeszłości – odsyła czytelników do postaci Tadeusza Kościuszki. Jego oczyma dostrzegano obraz dworku w Soplicowie. Tadeusz jest młodzieńcem wychowanym przez Sędziego na patriotę. Wpojono mu miłość i oddanie ojczyźnie oraz szacunek dla historii. Na początku jest naiwny, bo wdaje się w romans z Telimeną. Później rozumie swój błąd. Przedkłada miłość do ojczyzny nad miłość do Zosi. Chcąc pokazać swoją bohaterskość przed ślubem zaciąga się do wojska. Zosia jest oddaną, wierną i kochającą żoną. Wychowana została na damę i szlachciankę, posiada podstawowe zasady zachowania się w towarzystwie. Fascynacja bohaterów światowym życiem. Charakteryzuje ich kosmopolityzm. Telimena to kobieta nieco starsza, kokietka uważająca siebie za kobietę światową. Zafascynowana jest modą francuską. Została wychowana w duchu sentymentalnym – posiada swój azyl w Soplicowie, którym jest świątynia dumania w lesie. Telimena lubi rozmyślać w otocznie natury, jest bardzo wrażliwa i kochliwa. Wychowana również na romansach francuskich, to one ukształtowały jej charakter. Uważa, że w pejzażach litewskich nie można dostrzec nic, co mogłoby zachwycić i zainspirować do dzieła. Jest opiekunką Zosi, ma wpoić jej podstawowe zasady etykiety dworskiej. Telimena chce być zawsze w centrum uwagi, często mówi o swoich przeżyciach. Od innych kobiet odróżnia ją z pewnością ubiór. Natomiast hrabia Horeszko zafascynowany jest modą anielską. Posiada cechy romantyczne. Często izoluje się od otocznie, ucieka w własny wewnętrzny świat, traci kontakt z rzeczywistością. Fascynuje go pozorna prostota mieszkańców Soplicowa. Zachwyca się zjawiskami, między innymi postać Zosi jest dla niego istotą nieziemską. Horeszko ma duszę artysty, jest rysownikiem. Historii rodu Horeszków opowiadaną przez Gerwazego nie rozumie, lecz jest nią zafascynowany. Cieszy go fakt, że jego rodzina walczyła i ma taką przeszłość. Fascynuje go tajemniczość tej historii, można twierdzić, że nie odczuwa powagi sytuacji. Tak naprawdę nie zna historii Polski, jednak czyni tka jak Tadeusz, bo pragnie stać się bohaterem narodowym, chce zaskarbić sobie uczucie poprzez walkę. Pragnie on przygód, wzruszeń i doznań.