Pochodzenie Pana Tadeusza na podstawie epilogu. Powieść wydana w Paryżu w 1834 roku. To swoista terapia społeczeństwa i ludzi przebywających na obczyźnie. Mickiewicz wraca do lat dziecinnych. To próba utrwalenia zanikających zwyczajów i tradycji. Inspiracją była kraina lat dziecinnych oraz wizyty w Wielkopolsce – Mickiewicz przebywa 7 miesięcy w tym województwie, włączył się również do powstania. Epilog to liryczny komentarz do „Pana Tadeusza”. Atmosfera, w której przyszło mu żyć to czas emigracji. Polacy są skłóceni, więc nie ma jedności i braterstwa. Wieszcz ukazuje obraz negatywnej atmosfery wśród emigrantów. Kłócą się oni, oskarżają o klęskę i przyczynę powstania. Nie ma w nich nadziei, potęguje wzajemna wrogość i niechęć. Państwa przyjmujące emigrantów nie są przychylne. Mickiewicz opisuje tę atmosferę jako „ulewa i grzmot”. Nie chce on poruszać tematu klęski powstania ze względu na świeżość owej tematyki, jest ona po prostu zbyt bolesna .W tym klimacie poeta chce czegoś nowego, chce powrócić do wieku lat dziecinnych. Chce pisać o radosnych chwilach. Kraj ten jest święty i czysty, nie ma w nim sporów i zgrzytów. Autor pragnie by jego tekst był znaną treścią, by ludzie cytowali jego poemat. Kraj lat dziecinnych przedstawiony w rozbudowanej apostrofie. Dostrzec można dwie apostrofy w Inwokacji – do ojczyzny i do Matki Boskiej. Poeta ojczyznę indywidualizuje, porównuje ze zdrowiem nawiązując do fraszki J.Kochanowskiego. Oczyma wyobraźni przenosi się do przeszłości, przywołuje obraz z kraju lat dziecinnych. Wskazuje na urokliwość własnej ojczyzny, na poetykę wyznania, wprowadza nostalgiczny ton. Ujawniają się motywy horacjańskie, gdzie poezja jest jak obraz. Ma to odzwierciedlać rzeczywistość. Mickiewicz za pomocą słów przywołuje przeszłość. Druga apostrofa skierowana jest do Matki Boskiej, która staje się przedmiotem kultu. Jest Tą, do której zanosimy modlitwy. Tą, która ma moc wprowadzania cudów w życie. Wierzy się, że Matka Boska i tutaj dokona cudu – że emigranci będą mogli powrócić do swojej ojczyzny. Mickiewicz wprowadza elementy topografii, które sugerują i umiejscawiają kraj lat dziecinnych. Jest to sakralizacja przestrzeni – miejsce wyjątkowe na mapie. Wprowadzony został topos Arkadii – kraina szczęścia na ziemi, gdzie człowiek żyje z harmonią. Wszystko jest jasne i proste. Dla Mickiewicza idealną Arkadią jest Litwa.

Rohan wraz z bratem miał zawieźć lekarstwo chorej opiekunce. Rahul idzie je zanieść, a mały Rohan zostaje sam wśród „tych brudasów”. Bardzo mu się tam nie podobało. Więc poszedł szukać brata. Natknął się na miejscową „szajkę”, którą przewodziła Pooja. Zabroniła mu wejścia do jej dzielnicy. On zaczął uciekać. Tak się właśnie poznali. Pooja chcąc dać mu nauczkę poszła wraz z kolegami do jego szkoły. Niestety on już Tamm czekał wraz ze swoją zgrają, która dotkliwie obraziła dziewczynkę. Rozpłakała się i uciekła do domu. Anjali, jej siostra, zagroziła, że kiedy tylko spotka Rahula i Rohana to się z nimi rozprawi. Rahul przyszedł z bratem by ten przeprosił małą Pooję. I zostali przyjaciółmi. Rohan jadąc odszukać brata 10 lat po tym spotyka Poo. Ponieważ Rohan bardzo się zmienił, Pooja oszalała na jego punkcie. Chciała by poszedł z nią na bal, on odmówił. Jednak na balu zaczął śpiewać dla niej piosenkę i wyznał jej w niej miłość. Razem zaczęli tańczyć. Kiedy Rahul pogodził się z ojcem, Rohan mógł w domu ogłosić, że jego dziewczyną jest siostra biednej niegdyś Anjali. Rohan i Poo pobrali się. Poznali się całkiem przypadkiem. Anjali czekała na przyszłego męża swojej koleżanki, ponieważ bardzo chciała go poznać. Rahul odwiedził swoją chorą niańkę i przyniósł jej leki. Anjali wzięła go za tego przyszłego męża. On próbował jej wyjaśnić, ale to na nic, bo bardzo uparta jest. Dopiero kiedy wzięła do ręki gazetę i zobaczyła Rahula wraz z jego rodziną, złapała się za głowę i powiedziała: „Ale ze mnie głupia gęś”. Tak się poznali. Drugi raz się spotkali na urodzinach Yasha Raichanda. Anjali miała przynieść słodycze ze swojego sklepu na urodziny. Idąc ze słodkościami stłukła wazon, który nazywała doniczką. Na drugi dzień poszła przeprosić pana Raichanda. Wyszedł z tego niezły bałagan. I to właśnie przez Rahula. Syn Raichandów poszedł do Anjali powiedzieć jej, że nie mogą być razem. Kiedy jednak zobaczył ją płaczącą na pogrzebie, wziął z nią ślub. Sprzeciwił się ojcu i razem wyjechali do Anglii. Spłodzili syna. Na imię dali mu Rishi. Miłość Rahula i Anjali nie zdarza się codziennie, ale była to miłość wspaniała. Pokochali się od pierwszego wejrzenia i nic tej miłości nie zniszczyło.

Obraz przyrody w „Panu Tadeuszu”. Po raz pierwszy opis natury ukazany jest w Inwokacji, gdzie służy do opisania dworku szlacheckiego. Oblicze natury jest różnorodne, piękne i obfite. Opis wprowadza w spokojny, łagodny nastrój. Ma wywołać błogostan, którego nie ma na emigracji. Poeta ukazał niezwykłą różnorodność kolorystyczną – kolor biały wskazuje na uczciwość i skromność owego miejsca. Czytelnik bez problemu może wyobrazić sobie scenerię, a poeta opisując krajobraz unaocznia piękno wprowadzając czytelnika w baśniowy świat. W ogrodzie wszystko jest uporządkowane i harmonijne. Widać, że ręka człowiek czuwa nad porządkiem. Sad to niezwykle plastyczny obraz, ukazany dzięki licznym zabiegom stylistycznym. Obecna jest personifikacja i antropomorfizacja warzyw. Opis wskazuje na konieczność i celowość warzyw. Poeta przedstawia burzę za pomocą wyrazów dźwiękonaśladowczych. Czytelnik czuje, że jest wewnątrz burzy. Opis przyrody jest analogiczny do mieszkańców Soplicowa. Koncert świerszczy nas stawami w Soplicowie wprowadza bajeczny nastrój. Obfitość związana z owadami i ich odgłosami, dzięki czemu dźwięki stanowią piękną muzykę wydobywającą się z tego miejsca. Tytułowy bohater i jego ukochana w epopei Adama Mickiewicza Reprezentanci przyszłego pokolenia symbolizujący nadzieję. To para, która jest łącznikiem między przyszłością a przeszłością. T o oni nadają chłopom wolność. Od nich wszystko się zaczyna, to co dobre i harmonijne. Imię Tadeusza jest niezwykle symboliczne – jest przenośnią bohaterskiej, heroicznej przeszłości – odsyła czytelników do postaci Tadeusza Kościuszki. Jego oczyma dostrzegano obraz dworku w Soplicowie. Tadeusz jest młodzieńcem wychowanym przez Sędziego na patriotę. Wpojono mu miłość i oddanie ojczyźnie oraz szacunek dla historii. Na początku jest naiwny, bo wdaje się w romans z Telimeną. Później rozumie swój błąd. Przedkłada miłość do ojczyzny nad miłość do Zosi. Chcąc pokazać swoją bohaterskość przed ślubem zaciąga się do wojska. Zosia jest oddaną, wierną i kochającą żoną. Wychowana została na damę i szlachciankę, posiada podstawowe zasady zachowania się w towarzystwie. Fascynacja bohaterów światowym życiem. Charakteryzuje ich kosmopolityzm. Telimena to kobieta nieco starsza, kokietka uważająca siebie za kobietę światową. Zafascynowana jest modą francuską. Została wychowana w duchu sentymentalnym – posiada swój azyl w Soplicowie, którym jest świątynia dumania w lesie. Telimena lubi rozmyślać w otocznie natury, jest bardzo wrażliwa i kochliwa. Wychowana również na romansach francuskich, to one ukształtowały jej charakter. Uważa, że w pejzażach litewskich nie można dostrzec nic, co mogłoby zachwycić i zainspirować do dzieła. Jest opiekunką Zosi, ma wpoić jej podstawowe zasady etykiety dworskiej. Telimena chce być zawsze w centrum uwagi, często mówi o swoich przeżyciach. Od innych kobiet odróżnia ją z pewnością ubiór. Natomiast hrabia Horeszko zafascynowany jest modą anielską. Posiada cechy romantyczne. Często izoluje się od otocznie, ucieka w własny wewnętrzny świat, traci kontakt z rzeczywistością. Fascynuje go pozorna prostota mieszkańców Soplicowa. Zachwyca się zjawiskami, między innymi postać Zosi jest dla niego istotą nieziemską. Horeszko ma duszę artysty, jest rysownikiem. Historii rodu Horeszków opowiadaną przez Gerwazego nie rozumie, lecz jest nią zafascynowany. Cieszy go fakt, że jego rodzina walczyła i ma taką przeszłość. Fascynuje go tajemniczość tej historii, można twierdzić, że nie odczuwa powagi sytuacji. Tak naprawdę nie zna historii Polski, jednak czyni tka jak Tadeusz, bo pragnie stać się bohaterem narodowym, chce zaskarbić sobie uczucie poprzez walkę. Pragnie on przygód, wzruszeń i doznań.

Harold Perrineau Jr naprawdę nazywa się Harold Williams. W popularnym amerykańskim serialu „Lost” zagrał Michaela Dawsona – postać, szczerze powiedziawszy, nie do końca sympatyczną. Harold Perrineau Jr pochodzi z Nowego Jorku, gdzie urodził się przed czterdziestoma sześcioma laty. Jest wykształcony w kierunku artystycznym – był słuchaczem znajdującego się w Shenandoah konserwatorium. Tam studiował na dwóch kierunkach, a mianowicie muzycznym oraz teatralnym. Jest nie tylko utalentowanym aktorem, ale całkiem nieźle radzi sobie również jako piosenkarz. Ciekawostka może być to, że dochód ze sprzedaży piosenki zatytułowanej „Stay Strong” przeznaczył na leczenie rannych żołnierzy – w teledysku do tego utworu pokazał się między innymi Josh Holloway (Sawyer z „Lost”), a klip nakręcił Daniel Dae Kim (Jin z serialu „Lost”). Prywatnie aktor jest od siedmiu lat żonaty i ma dwie roczne córki, bliźniaczki. Henry Ian Cusick w serialu „Lost” zagrał Desmonda Hume’a. Aktor ten przyszedł na świat w peruwiańskiej miejscowości Trujillo czterdzieści dwa lata temu. jego matka była Peruwianka, ojciec natomiast Szkotem o korzeniach irlandzkich. Jako dziecko często zmieniał z rodzina miejsce zamieszkania. Kiedy liczył sobie piętnaście lat, przeprowadził się do Szkocji. Aktorstwo pociągało go już jako kilkunastoletniego chłopaka. W Szkocji przez pół roku był słuchaczem Royal Scottish Academy of Music and Drama. Jednocześnie w tym samym mniej więcej czasie zaczął pojawiać się na teatralnych deskach – i przyznać trzeba, że jako teatralny aktor radził sobie całkiem dobrze. Potem zaczął sporadycznie pokazywać się w telewizyjnych serialach. Przed siedmioma laty zadebiutował na kinowym ekranie w filmie zatytułowanym „Opętanie” – była to jednak rólka tak epizodyczna, że jego nazwisko nie pojawiło się w czołówce.